Fibrinojen

Sitratlı Plazma. Soğuk ortamda saklanmalı ve 8 saat içerisinde laboratuvara ulaştırılmalıdır. Daha uzun süreli gönderimlerde, numuneler dondurularak, soğuk zincirde laboratuvara transfer edilmelidir.

-20°C: 1 ay

Faktör I olarak da bilinir.

İzole fibrinojen eksikliği otozomal resesif geçişli (afibrinojenemi veya hipofibrinojenemi) olabilir ve kalıtsal pıhtılaşma faktörü eksikliklerinin en nadir görülenlerinden biridir. Fibrinojen düzeylerinde azalmanın edinilmiş nedenleri arasında akut veya dekompanse intravasküler koagülasyon ve fibrinoliz (yaygın intravasküler koagülasyon: DIC), ileri karaciğer hastalığı, L -asparaginaz tedavisi ve fibrinolitik ajanlarla tedavi (örneğin streptokinaz, ürokinaz, doku plazminojen aktivatörü) yer alır. Fibrinojen fonksiyon anormallikleri, disfibrinojenemiler, kalıtsal (doğuştan) veya edinilmiş olabilir. Disfibrinojenemisi olan hastalar genellikle asemptomatiktir. Ancak, doğuştan disfibrinojenemilerin edinilmiş disfibrinojenemilere göre kanama veya trombotik bozukluklarla ilişkili olma olasılığı daha yüksektir. Disfibrinojenemiler genellikle klinik olarak önemli hemostaz sorunlarıyla ilişkili olmasa da, karakteristik olarak uzun süreli bir trombin zamanı pıhtılaşma testi üretirler. Edinilmiş disfibrinojenemiler çoğunlukla karaciğer hastalıkları (örn. kronik hepatit, hepatoma) veya böbrek hastalıkları (örn. kronik glomerülonefrit, hipernefroma) ile birlikte görülür ve genellikle yüksek fibrinojen düzeyleri ile ilişkilidir. Fibrinojen akut faz reaktanıdır, dolayısıyla Akut veya kronik inflamatuar hastalıklar, Nefrotik sendrom, Karaciğer hastalığı ve siroz, Gebelik veya östrojen tedavisi, Kompanse intravasküler koagülasyon, Diyabet, Obezite gibi bir takım edinilmiş durumlar plazma konsantrasyonunun artmasına neden olabilir: Kronik olarak artmış fibrinojen, arteriyel tromboembolizm gelişimi için bir risk faktörü olarak kabul edilmiştir.